Op woensdag 18 januari j.l. zijn Willem Uytenbroek, Roy portier, Peter Rudolph en ik bij onze konco’s Max Soerjonotkoesumo beter bekend als Max Jasmani en Wim Schrijen op bezoek geweest. Beiden zaten vroeger in Surabaya op de Wim Ploegman/ Zaalbergschool aan de jalan Diponegoro.Het idee kwam voort uit gesprekken die we gevoerd hadden tijdens de kumpulan van Adinda in de Heuvelhonk te Leidschendam op  7 januari j.l. Er werd geopperd om onze konco’s Max Jasmani en Wim Schrijen op te zoeken.Zo kwam het dat wij woensdag 18 januari naar Nieuwegein en Arnhem gingen. Willem  en ik zouden bij Roy komen en met één auto naar Max en Wim gaan. Peter zou dan rechtstreeks naar Max gaan.Na eerst gekletst te hebben met een bakje koffie en een lekkere spekkoek bij Roy, gingen wij met wat vetraging (de bekende djam …) om half één richting Max. Max is verlamd en kan niet praten. Hij zit in een verzorgingstehuis in Nieuwegein. Daar aangekomen, zat Peter reeds met Max te kletsen in de eetzaal. Max was blij verrast dat wij hem kwamen opzoeken. Wij hebben daar heerlijk zitten ngobrollen over toen vroeger en Max hoorde het allemaal aan. Toen wij over bepaalde personen of leuke momenten op school spraken, zag je Max opfleuren en dan wilde hij wat zeggen maar door zijn beperkingen kon hij dat niet doen, wel alleen met gebaren en geluiden. In de eetzaal werd ondertussen het e.e.a. gedaan. Op een gegeven moment kwamen een aantal bewoners (de meeste vrouwen) de eetzaal binnen en werd er een koor gevormd.Dus leven in de brouwerij. Ondertussen kwam een vrijwilligster bij Max om het e.e.a. te vragen. Op een gegeven moment vroeg ze of wij allen uit Surabaya kwamen. Wij knikten van ja en op haar beurt zei ze dat ze ook uit Surabaya kwam en wel uit Tambaksari. Wij verbaasd omdat het niet aan haar te zien is dat ze Indisch is. We hadden nog even met haar gekletst. Na een leuke middag, moesten we afscheid nemen van Max, maar we hebben beloofd dat wij op zijn verjaardag of als het niet uitkomt op die dag, dan erna te zullen komen.
Om vier uur gingen wij (dit keer reed Peter met ons mee) naar Wim en kwamen door de files en de regen, pas om kwart over vijf aan. Wim heeft multiple sclerose en kan zijn benen niet gebruiken. Hij woont in een ééngezinswoning en verplaatst zich in huis door middel van een rollator of hangend aan alles en nog wat in huis. Hij slaapt beneden en als hij gedouched (geholpen door de thuishulp) wordt dan is er een stoeltjeslift die hem naar de boven verdieping brengt. Tevens heeft hij een scootmobiel. Hiermee kan hij boodschappen doen en naar de recreatiegebouw ergens in de stad gaan. Zijn hobby is achter zijn PC zitten en te gaan facebooken.
In tegenstelling tot Max kan Wim honderd uit praten. Wim kent nog een heleboel vrienden met hun namen erbij die wij al vergeten zijn. Hij weet ook veel te vertellen over het verleden. Het was echt oude koeien uit de sloot halen die avond. Over en weer werden oude gebeurtenissen verteld. Er kwamen  verhalen boven water, waar je een soap van kan maken. Tussendoor werd patat met frikandel of kroket gehaald, maar het ngobrollen ging gewoon door. Op een gegeven moment kwam er een telefoontje voor Wim binnen en het bleek ook een ex Surabayaan te zijn die wij ook kennen nl. Hans Winia. Dus de telefoon ging van hand tot hand. Hoeveel keer het woord “jaaaantje-ook” *) op die avond is gevallen, weet ik niet. Dit typeert hoe sfeervol die avond was. Kortom, het was heel gezellig. Om kwart overr tien ’s avonds gingen we pas naar huis. Terug kijkend, was het een succesvolle en gezellige dag geweest. En volgens ons waren Max en Wim blij met onze komst.

Roed Bastiaans.

*) Jaaaantje-ook = een kreet van opluchting of frustratie (what ever) voor Surabayanen