Ons huisje in Malang

0
Persoonlijke beoordeling: Geen

Elke keer als ik de naam Indonesië hoor of tegenkom dan denk ik aan ons huisje. Elke keer als wij plannen maken om naar Indonesië te gaan dan zie ik ons huisje voor me staan. Ons huisje in Malang ……. raar maar waar!
Vrienden vinden het maar raar en vreemd, ze vinden dat ik overdrijf, soms vinden ze dat ik me aanstel, maar ik zelf kan er niets aan doen. Het komt vanzelf en het gaat vanzelf wel weer over hoor! 
Wat ik me nog goed kan herinneren is dat wij (de familie Brodie)  zo’n vijf keer verhuisd waren en alle huizen vind en vond ik leuk maar het huisje in Malang is me bij gebleven. Dit huisje dat staat aan de jalan Lebaksari, een rij van vier huizen en van links naar rechts het derde huis en het enige huis dat nog in de oude staat verkeerd. De andere drie huizen waren in de loop der jaren veranderd. Sommige niet helemaal maar wel gedeeltelijk veranderd.
In dit huisje heb ik leren muziek maken van mijn pa, voor het eerst kennis gemaakt met Oom Bram een jongere broer van mijn vader vóórdat hij voorgoed naar Australië ging. Dat was denk ik in 1947 of 1948.Toen wij in dat huisje woonden werd mijn jongste broertje Frans geboren en ook de familie van mijn oma uit Jombang heb ik in dit huisje leren kennen.
Ik heb daar leren bidden en zingen en was voor het eerst angstig tijdens de ‘politionele acties’. Mijn eerste Hollandse schoolvriendje Beertje Reijnders woonde in huis nummer één.
Nog heel veel van die mooie herinneringen die je niet zomaar kan vergeten heb ik in dat huisje. Net als het verhaal van onze kebon …Kessi! (wordt vervolgd)
Ed Brodie

Nieuwe reactie inzenden

Door gebruik van dit formulier accepteert u Mollom's privacybeleid.