Rond 12.00 uur stonden de auto’s van het bestuur en medewerkers al op het parkeerplein van zaal De Brug in Reeuwijk. In de zaal zelf waren deze mensen hard bezig met de voorbereidingen van hun jaarfeest. Attributen, dozen met cadeautjes, bingospel, bloemen, het eten van restaurant “ Isaku iki” werden keurig in de zaal en eetruimte geplaatst, en aan de andere kant van het gebouw waren de jongens van de band “ The Night Breakers” ook bezig met het versjouwen van hun muziek-instrumenten het podium op! Binnen mum van tijd stond alles als een paal boven water … en de zaal was omgetoverd in een echte professionele Indische feestzaal … Frank Ong wenste ons veel succes en de entree deur gingen open!

Half-een kwamen de eerste feestgangers en stralend als de zon op die dag, liepen ze de zaal binnen … met een glimlach en keurig gekleed stonden ze bij de zaalentree, waar Joyce Beijen en Gaby Purvis zoals altijd ze hartelijk verwelkomen!

Via de informatietafel overhandigden Inge Rumeser en Nora Ong de bezoekers hun entreekaarten annex lotnummer …

De zaal werd alleen maar voller en voller en ongeveer om twee uur zaten er al ongeveer 260 mensen … het feest kan beginnen. Na de opening door Ed Brodie, ging Henk Beijen verder met het toelichten van het programma. Precies om twee uur begonnen de “ The Night Breakers” met hun eerste tonen en gelijk was de danszaal vol met enthousiaste dansers …

Jimmyen Hans Purvis hielden de middag constant in de gaten en zorgden eigenlijk dat iedereen een zitplaatsje kregen, terwijl Ando Siegers een oogje in het zeil hield in de hele zaal zoals het podium de kleedkamers, nooddeuren, toiletten, eetzaaltje en brandgangen …

De dansavond in zaal De Brug liep gesmeerd, uiteraard zoals de vorige jaren van de Surabaya party … vrienden zochten elkaar op in de zaal, zaten bij elkaar en praten  ‘zoals altijd’ over hun jeugdjaren toen in Surabaya …Malang …Kediri , en nog andere bekende plaatsen in de buurt  van Surabaya, kortom een echte “ ngobrol dag!”

Zoals ook aan de tafel van de PMW meisjes daar werd zo gelachen dat andere bezoekers spontaan begonnen mee te lachen.

Precies midden op de dansvloer tussen de dansende mensen stonden tante en oom een paar seconden stil, wachtend om te beginnen met hun jivedans maar ze bleven tellen en toen ze eindelijk waren begonnen, was het al het einde van het liedje, en dus wachten ze op het volgende nummer en het werd een slowfox, maar oom en tante bleven bij hun standpunt en gingen toch jiven’’ … dus het leek wel op een slow motion filmopname. De Jive-wedstrijd was wel spannend en de jury had er veel moeite mee, en telkens vroegen ze aan mij: “Wie vind je goed, Ed?” Ik legde hun uit dat ze het zelf moeten bepalen en hun antwoord was dan: ”Ja, maar sommige dansparen jiven niet eens, ze gaan gewoon “tandak-tandak’ loh, Ed!” En als je dan naar de heren kijkt met hun bezwete gezichten hun best zien doen om te winnen, leek het soms op “ jaran-keppang Ponorogo” …hahaha … geweldig om te zien!

En dan opeens kwam de verrassing van de middag … Bob Tutupoli (oud-Surabayaan), bekende zanger, entertainer en TVRI - presentator uit Jakarta, kwam de zaal binnen en uiteraard zong hij met The Night Breakers voor zijn Surabayaanse vrienden een 4-tal bekende nummers …een spontaan optreden van zomaar een bekende Indonesiër uit Jakarta … thanks Bob!

De tijd ging verder … het eten in keuken raakte bijna op … de feestgangers bleven dansen en de band gaf het niet op, sterker nog ze speelden enthousiaster, er werden weer afspraken gemaakt door vrienden onder elkaar …kortom een grote familie was het tot de laatste uren.

Henk Beijen nam afscheid van de mensen, de band speelde haar afscheidsliedje, het publiek zong mee en werden daarna weer handjes gedrukt en gekust met de woorden:” Het was verdomd leuk geweest en tot volgend jaar dan maar, lui!”

In gedachten denken wij van het bestuur, zo van …Natuurlijk doen wij dat voor onze vrienden en ons zelf, zo lang we het nog kunnen en in staat zijn lange vergaderingen wakker te blijven en niets vergeten … hahaha, ook het bestuur gaat ouderdomse kwalen krijgen … wij blijven niet jong, zoals veel van onze gasten spontaan riepen tijdens hun begroeting bij aankomst: “Goh jullie blijven ook jong!”
Was het maar waar lieve vrienden … maar wij geven het niet op, we blijven doorgaan voor onze sobats

en blijven  “nieuwe ideeën” verzinnen voor onze vrienden en onze kinderen …

Daarom ook onze kreet …”al bestaat Nederlands Indië niet meer… in onze harten blijven we Indisch!” Tot volgend jaar en blijft gezond vrienden!

Ed Brodie