We reden langzaam aan om een parkeerplaats te zoeken ....meestal probeer je heel dicht bij de locatie ..in dit geval de kerk te parkeren. Voor ons reed een auto met Indo’s en ook achter ons zag ik Indo’s in een auto. Wij (mijn vrouw en ik) stapten uit de auto en heel stilletjes liepen we naar de kerk. Ik kreeg een brok in mijn keel toen we de kerk binnenstapten ....een familielid maar tevens een goede vriend werd in deze kerk de laatste dienst bewezen. Vluchtig groeten we een bekende...hallo Mek alles goed? Ook raar dat je dit zegt in deze omstandigheid.
Zittend in een houten bankje keek ik rond in de goed gevulde kerk.......en toen gingen mijn gedachten terug ...een 60 jaar geleden...naar ons heilig hart kerk in de jln dr. Sutomo (Coen Boulevard) in Surabaya.
Glas  in lood was hetzelfde...alleen de figuren misschien anders, de kerkdeur en ramen ook hetzelfde. De plafonds beschilderd....en heel hoog ...ook hetzelfde, de kaarsen ...hele grote en hoge kaarsen ook hetzelfde.  Mijn gedachten gingen terug en ik probeerde me voor de geest te halen wat nou anders was. Ja.....hier is geen preekstoel ...weet je nog? Daarin ging de pastoor altijd een preek houden. Hij stond dan boven de mensen in de kerk en iedereen kon hem zien en horen. Wat ook anders is...dat zijn de luidsprekers die waren er niet in Surabaya. Raar hé ..het blijkt toch dat men vroeger zonder luidsprekers ook heel goed te horen was....en hier met luisprekers hoorde je alleen maar galmen, geruis en enigzins verstorend. Erger......eigenlijk hoorde ik de pastoor niet eens. Ook anders is het koor....in Surabaya was een koor iets heel bijzonders, het klonk zo masaal, ruimtevullend, vol en ik kreeg er altijd kippevel van maar hier niet.......hoe komt dat toch?
Of is het een herrinering die je had als kleine jongen die dan anders lijkt dan nu je volwassen en veel ouder bent?
Waarom vertel ik dit eigenlijk?...niets anders dan om op deze manier toch ons familielid te herinneren en te herdenken...alles lijkt zo vluchtig te gaan tegenwoordig.
Groeten,
Flappie