Het was zaterdag ochtend rond 11.00 uur, koud mistig en een donkergrijze lucht …

Buiten leken de takken van de bomen op plastieken kunsttakken met hier en daar bruine dooie bladeren … geen zuchtje wind maar erg koud nog net geen vriesweer.

Ik zat op de bank en keek eigenlijk zonder aan iets te denken door mijn raam naar de tuin …het was doodstil … geen vogel in de boom … en geen meeuw op het dak te zien … af en toe reed er een eenzame fietser langs ons huis, en de zielige eendjes zwommen in bijna vrieswater …sjonge sjonge hoe kan dit allemaal echt zijn, dacht ik.

En meteen transponeerde ik m’n gedachten naar de andere kant van de wereld …ja logisch … naar je geboorteland, Indonesie! Maar het duurde maar even of ik werd afgeschrikt door de harde telefoon gerinkel voor mijn neus … nam ’t op en zei als gewoonlijk:” Ja, hallo met Ed!” “Ja hallo …met Ed …Ed Brodie”

Heel zachtjes en met een onzekere stem hoorde ik aan de andere kant:” Jaa meneer …hallloo meneer Ed Brodie!”

“Dag mevrouw … met wie heb ik het genoegen, met wie spreek ik?” vroeg ik wat rustig aan omdat ik al vermoedde dat ik een wat oudere dame aan de andere kant van de telefoon sprak.

“Spreek ik met Ed Brodie, van dvd Indië je bestaat niet meer?” ging ze verder.

“Ja mevrouw, daar spreekt u mee … wat kan ik voor u doen, en met wie spreek ik eigenlijk?” was mijn volgende vraag.

“Hallo, Ed … ik ben Leny … heb je even tijd voor mij? Als je geen tijd hebt dan bel ik je een andere keer wel weer, oké ..Ed?”

“Ik zat toevallig naar buiten te kijken omdat ik niets te doen had, mevrouw … dus gaat u maar verder met uw gesprek, hoor”, ging ik verder.

“Kijk, Ed … ik ken je alleen van je dvd’s en het lijkt of ik je al eerder heb gezien of kent, maar het is natuurlijk niet zo, hè? Mijn lieve man is net zo’n halfjaar geleden overleden en ik heb met mijn dochter gesproken dat ik nog een keer en misschien voor de laatste keer naar Indonesië wil gaan. Ik wil graag nog een keer naar mijn dierbare geboorteplaats gaan, ik wil daar overnachten, maakt niet uit hoe lang, maar wil graag dingen doen en dingen zien wat ik vroeger allemaal had gedaan … denk je

dat ik het nog kan doen, Njoo? Als het moet gaat mijn dochter mee maar ik wil wel, als het mogelijk is …om ook met jou te gaan … ik betaal alles, de reiskosten, de hotels, transport, eten en alles wat er nog bij komt! Ed, mijn man en ik hebben zoveel gespaard en alles voor een doel … we wilden altijd nog terug gaan naar onze

geboorte plaatsen, maar nu is hij er niet meer … dus ik moet dan maar in mijn eentje gaan, uiteraard met jou en mijn dochter … hoe Ed, wat denk je ervan?”

Even werd het te veel voor me …omdat mijn moeder voor haar dood, mij dezelfde vraag had gesteld en ik dorst haar geen eerlijke antwoord te geven, en op het laatst legde ik mijn ma uit dat het te riskant was om op haar leeftijd te gaan, en eigenlijk had ik het wel moeten doen …daar heb ik nu nog spijt van!

Ik haalde diep adem en begon met m’n antwoord…

“Het zou inderdaad beter zijn, als uw dochter mee zou gaan … dan hebt u tenminste altijd een bekende in uw omgeving, uw eigen dochter …en ik zou dan fungeren als uw gids, hulp en begeleider, vindt u niet?”

“Ooh Ed dat zou werkelijk prachtig zijn, vent …ik wilde altijd al nog een keer naar mijn geboorteplaats Lawang gaan, en logeren in Malang en in Surabaya waar ik tijdens mijn tienerjaren heb gewoond. Wat moet ik allemaal doen Ed, om naar Indonesie te gaan dan alleen mijn geldig paspoort en tickets?”

“U hebt zeker een goede reisverzekering nodig, een ziekteverzekering en zeker medicijnen die uw dokter hier in Holland voor u voorschrijft, en verder moet u ervoor zorgen dat u zich zeker lekker voelt en gezond blijft om straks dan te kunnen vertrekken naar Indonesie en dit zeg ik naar aanleiding van uw leeftijd”.

Tante Leny was inmiddels 81 jaar oud en was nog vitaal en zag er jong uit voor haar leeftijd.

Ze bedankte me en zou er alles aan doen om gezond te blijven en alles te regelen wat betreft de verzekeringen … Dagen daarna belde haar dochter me op en we hebben telefonisch kennis gemaakt en verder uitgebreid gesproken over onze aan-

staande lange reis naar het Oosten.

Ook vertelde Sylvia haar dochter me dat Leny, haar moeder bijna elke avond voor het naar bed gaan al mijn Indische-dvd’s bekijkt en uiteraard mee zingt.

Uiteraard was ik op visite geweest bij tante Leny’s flatje midden in Den Haag. Weken gingen voorbij en eigenlijk kreeg ik in die weken geen telefoon meer van tante Leny …goh die is aan het regelen natuurlijk een logische redenering. Na een paar weken verder kreeg ik toch weer een telefoontje van tante Leny … ik zag het direct haar naam op mijn telefoon staan…L E N Y .. “Hallo, tante Leny, al een paar dingen geregeld?” vroeg ik het haar heel enthousiast!” “Hallo Ed, hier met Sylvia …ik moet je een vervelende mededeling doorgeven,.. Ma was vannacht in haar slaap overleden, sorry voor dit vervelend bericht en ook sorry voor het niet doorgaan van haar reis naar Indonesie”

Ik was helemaal kapot die dag … helemaal van streek!

Tijdens de begrafenis hadden Sylvia en ik heel lang over tante Leny’s verlangens gesproken … haar verlangens om een keer terug te gaan naar haar geboorteland … Indonesie.

Sylvia en haar man zijn toch goede vrienden gebleven met mij en hebben het nog vaak over hun moeder … tante Leny.

Eigenlijk was tante Leny al een paar keer terug geweest naar haar geboorteplaats, al hoewel ze niet echt terug was geweest, toch wel een paar keer had terug gezien, en een het beetje kunnen voelen ... horen en misschien mee gezongen met de liedjes die wij vroeger ook allemaal hadden zongen!

Ik ben blij dat ik toch mijn 3 Indische dvd’s had kunnen maken voor onze ooms en tantes, die niet in staat zijn of waren om zelf terug te gaan naar hun geboorteland, ons Indie!

Ed Brodie